Kömbe Kokulu Eski Ramazanlar

Ramazan ayının son haftası geldiğinde tatlı bir telaş başlardı. Diğer evlerde olduğu gibi bizim evde de…

İftar sofralarındaki kalabalıktan anlardık o akşam teravihten sonra kömbe yapılacağını.

Bizim evin hemen yanında bir çarşı fırınının olması, geniş ailemiz için bizi kömbe yapılacak en doğru adres haline getirirdi. İftarlar yapılır, teravih namazı kılınır ve ardından “Vira Bismillah” denirdi hep birlikte. O saatten sonra evde bambaşka bir hareketlilik başlardı.

Benim de önemli bir rolüm vardı aslında bu kömbe telaşı içerisinde. Gündüzden kömbe baharatlarını Uzun Çarşı’dan almak benim görevimdi. Gece olunca da kocaman çarşı fırını tepsilerini fırına taşımak yine bana düşerdi.

Bir de evhamlı akrabalarımız vardı ki, yalnızca tepsileri götürmek yetmezdi onlara.

“Oğlum koş, ateşe yakın yere koymasınlar kömbe tepsilerini. İyi pişmiyorsa çevirsinler, söyle fırıncılara” derlerdi. İsterlerdi ki hiç durmayalım, sürekli başında olalım işin.

14 yaşımda başlamıştım o tepsileri taşımaya.

Asrın felaketinden önce 48 yaşındaydım ve hâlâ aynı heyecanla taşırdım kömbe tepsilerini. Yorulmazdım. Çünkü bu sadece bir iş değildi; Ramazan’ın, bayramın, aile olmanın kokusuydu o tepsilerde.

Asıl yorulanlar ise annemdi, teyzemdi, halamdı…

Komşularımız Betül abla, Meyli abla ve Nazife ablaydı. Hamuru yoğuran, kalıpları bastıran, sabaha kadar uğraşan onlardı. Biz de çorbada tuzumuz olsun diye koştururduk etrafta.

Çünkü bu telaşın adı aslında Ramazan Bayramı hazırlığıydı.

Sonra…

Kahrolası 6 Şubat geldi.

Ve o gün birçok şey gibi kömbe tepsilerini de aldı elimizden.

O günden beri bizim evde kömbe yapılmaz. Çünkü o işin mimarı olan annem yok artık. Komşumuz Betül abla yok. Kalanlar ise hayatın savurduğu yerlere dağıldı. Evler dağıldı, sofralar dağıldı, insanlar dağıldı.

Anlayacağınız…

Tadımız kalmadı.

Kömbe yapmayı bırakın, bazen yemek yapmak bile gelmez oluyor içimden. Eskiden Ramazan’ın son haftası mahalleyi saran o kömbe kokularını da görmez oldum artık.

Belki bir gün yine yapılır.

Belki yine bir fırının önünde bekler bir tepsi kömbe.

Ama biliyorum ki o eski Ramazanların tadı, o eski insanların sıcaklığı ve o eski telaş…

Bir daha asla aynı olmayacak.