Hatay’a Yağan Umut

Bugün Hatay bembeyaz bir güne uyandı…

Geceden usulca yağan kar, sabaha karşı şehrin üzerine örtülmüş temiz bir örtü gibiydi. Sokaklar sessiz, çatılar beyaz, yürekler ise tarifsiz duygularla doluydu. Uzun zamandır ilk kez bu kadar saf, bu kadar sakin bir sabaha gözlerimizi açtık.

Oysa bu şehir son yıllarda acının her tonunu yaşadı. Yıkımı gördü, kaybı tattı, gözyaşını toprağına akıttı. Enkazların arasından umut devşirmeyi öğrendi Hatay. Ayağa kalkarken canı yandı ama vazgeçmedi. Her sokağında bir hatıra, her köşesinde bir eksik kaldı.

İşte bugün yağan bu beyazlık, sadece kar değil.

Belki de geçmişin izlerini bir anlığına örten, yaraları sarmaya çalışan bir merhamet gibi… Belki de “yeniden” demenin, “devam” etmenin işareti.

Kar, kir tutmaz derler.

Temizler, arındırır, susturur. Bugün Hatay’da kar; acıyı unutturmaz ama umudu hatırlatır. Çocukların gülüşünü, sokakların neşesini, yarınlara dair inancı…

Diliyorum ki bu bembeyaz sabah, 2026 yılına açılan tertemiz bir sayfanın habercisi olsun.

Yeni acıların değil, yeni başlangıçların yılı olsun.

Kaybettiklerimizi kalbimizde taşıyarak ama hayata küsmeyerek yürüdüğümüz bir yıl…

Hatay çok şey yaşadı.

Ama hâlâ ayakta.

Hâlâ güzel.

Hâlâ umut etmeye değer.

Bugün yağan kar gibi;

Temiz, sessiz ve umut dolu günler gelsin bu kadim şehre…

Çünkü Hatay, her şeye rağmen yeniden beyaz sayfalar açmayı hak ediyor.