Hayat Koşuşturması Içinde çoğu Zaman Fark Etmiyoruz…

Bir telefon görüşmesini erteliyoruz, “Sonra uğrarım” diyoruz, kısa bir sohbeti bile yarına bırakıyoruz. Oysa bazı şeylerin yarını olmuyor.

Anne…

Dünyada karşılıksız sevginin en gerçek halidir.

Siz üşümeyin diye geceleri uykusuz kalan, siz üzülmeyin diye kendi derdini içine atan kişidir anne. Çocuk kaç yaşına gelirse gelsin, annenin gözünde hâlâ korunması gereken bir evlattır.

Bugün birçok insan annesinin sesini duymak için bir dakikasını bile verebilecek durumdayken, annesi hayatta olanların bunun değerini bilmesi gerekiyor. Çünkü insan en çok, kaybettikten sonra anlıyor bazı şeyleri. Bir sofradaki eksiklik, bir evdeki sessizlik, bir duanın yokluğu… Hepsi annenin kıymetini geç de olsa öğretiyor insana.

Modern hayat bizleri birbirimizden uzaklaştırdı. Aynı evde yaşayan insanlar bile bazen birbirine yabancı hale geldi. Oysa annenin istediği şey çok büyük değildir; bir hâl hatır sormak, yanında oturmak, elini tutmak, “Seni seviyorum” diyebilmek…

Unutmayalım:

Anne hayattayken bir ev sıcak olur.

Anne varsa insan kendini hâlâ çocuk gibi güvende hisseder.

Ve anne duası, insanın çıktığı en zor yolda bile önünü aydınlatır.

Bu yüzden bugün vakit varken;

Annenizi arayın.

Yanındaysa sarılın.

Kırdıysanız gönlünü alın.

Çünkü bir gün sadece hatıralar kalıyor geriye.

Ve o gün geldiğinde insanın içinde en çok şu cümle yankılanıyor:

“Keşke biraz daha vakit geçirseydim…”