Okulda Öldürülen Vicdan!

Her fırsatta “elleri öpülesi öğretmenler” diyoruz. Ama aynı toplumda öğretmene bıçak çekiliyor, silah doğrultuluyor, şiddet sıradanlaşıyor.

Bir toplumun çöküşü yüksek sesle gelmez.

Önce bir çığlık duyarsınız…

Sonra bir annenin feryadı.

Sonra bir öğretmenin cansız bedeni.

Ve bir gün dönüp bakarsınız ki, en kutsal bildiğiniz yerler bile artık güvenli değildir.

İstanbul Çekmeköy’de bir lisede, görevini yapmaya çalışan bir öğretmen…

Fatma Nur Çelik…

Bir öğrencinin saldırısıyla hayattan koparıldı.

Bir öğretmen.

Bir eğitimci.

Bir gelecek inşa edicisi.

Okullar bilimin yuvasıdır.

Okullar merhametin öğretildiği yerlerdir.

Okullar insan olmanın provasının yapıldığı mekânlardır.

Peki biz ne yaptık?

O provayı kana buladık.

Bir öğretmen derse girerken ölüm korkusu yaşıyorsa, orada sadece bireysel bir cinnet yoktur.

Orada sistemsel bir çürüme vardır.

Orada görmezden gelinen uyarılar, ertelenen tedbirler, “idare eder” anlayışı vardır.

Eğer bir eğitimci “Can güvenliğimiz yok” diyorsa ve buna rağmen önlem alınmıyorsa, bu artık ihmali aşar. Bu, toplumsal sorumluluğun çöküşüdür.

Biz ne zaman bu kadar öfkelendik?

Ne zaman sabrı zayıflık sandık?

Ne zaman merhameti kaybettik?

Çocuklarımızı koruyamaz olduk.

Kadınlarımızı koruyamaz olduk.

Şimdi de öğretmenlerimizi…

Her fırsatta “elleri öpülesi öğretmenler” diyoruz.

Ama aynı toplumda öğretmene bıçak çekiliyor, silah doğrultuluyor, şiddet sıradanlaşıyor.

Sorun sadece güvenlik değil.

Sorun sadece disiplin değil.

Sorun ahlak meselesidir.

Sorun karakter meselesidir.

Sorun değerlerimizin içinin boşaltılmış olmasıdır.