BİR ŞEHİR KAYBETTİM... Ben, Koca Bir şehir Kaybettim!
6 Şubat 2023, saat 04.17!
Ne mi yaşadım ben?
Çok şey!
Karanlığın en ağır olduğu saatti. Yağmur yağıyordu. Yürüyen ayaklarımın altındaki çamurlaşan toprağa bata çıka ilerlerken, geride kalan enkazda kalan bana ait her şeyi sürükleye sürükleye yürüdüm bir süre. Attığım her adım, karanlığın sardığı her sokak, enkazlarda kalan hayatlarla doluydu.
Filmlerde izlemiştim, böyle büyük deprem sahnelerini. O zaman da korkardım! Şimdi hissettiğim şeyse, korku değil, garip bir kaybolmuşluk.
Daha düne kadar insanların koşuşturduğu sokakların her iki tarafında uzanan apartmanların yerinde yalnızca beton yığınları, bükülmüş demirler vardı sadece. Yıkılan binalar yolları kapatmıştı. Daha fazla yürüyemedim. Durdum. O an, sanki bir başkasına bakar gibi, kendimi fark ettim. Yara bere içindeydim. Yüzümde, ellerimde çizikler vardı, kan da, pijamamın dizleri yırtılmıştı. Ve ayağımda terliğim...
Ayaklarım çamur içindeydi. Üşüdüğümü o ana kadar fark etmemiştim bile. Titrediğimi de!
Soğuktan mı titriyordum, yoksa o anın içinden çıkamamaktan mı, anlamadım. Ağlıyordum, sanki hüzünlü bir film izlemişim gibi. Ama bu, bildiğimiz türden bir ağlama değildi. Kendimde değildim. Sanki; yürüyen, titreyen ve ağlayan o kişiyle, 04.17’de enkazın altında kalan hayatın öncesinde sabaha hazırlanan kişi aynı değildi.
Dünden kopmuştum.
Dün, yoktu!
Bugün var mıydı, ondan da emin değildim.
Yürürken, yüzünde, korkuyla karışık aynı kaybolmuşluk olan çok kişi geçti yanı başımdan. Karanlığa gömülmüş koca bir şehrin yıkıntıları arasında yalnız değilim, o an fark ettim. Her baktığım yüzde kendimi gördüm. Aynaya bakar gibi baktım her bir yüze. Yorgunlardı. Yaralılardı. Islaklardı. Çamur içinde kalmış ayaklarının zor taşıdığı bedenleri soğuktan titrer haldeydi.
Zaman da durmuştu sanki!
Deprem, zamanı da durdurmuştu!
Enkaz içindeki Antakya'da her şey durmuştu!
Sanırım, 04.17'deyiz hala, zamanın durduğu yerdeyiz, enkazlardayız, "orada kimse var mı" haykırışlarımızdayız, "sesimi duyan var mı" diye bağıran çaresizliğimizdeyiz.
Biz, her sabah, 04.17'de aynı depremi yaşıyoruz. Hayatlarımız, her sabah o saatte yeniden duruyor, susuyor, ardından hıçkıra hıçkıra ağlıyor, ağlıyor, ağlıyor... Bugün bazılarımız o günü konuşuyor, bazılarımız susuyor, bazılarımız ise hala o karanlıkta yürüyor, sırılsıklam ve birden durup, gökyüzüne bakıyor.
Yeterince hesap soramadığımızdan belki!
İçimizde biriken acıya bir mezar taşı bile dikemedik diye belki!
O gün, o saatte, o yağmurun altında yürürken, ayaklarım çamur içinde, cebimdeki telefonu fark ettiğimi hatırlıyorum. 'ALO' diyemedim! Telefonlar çalışmadı. Sonradan anladım ki, internetimizi de bile isteye kesmişler. Biri izlemiş, TV ekranlarında, bir Bakan söylemiş, "öyle gerekiyordu" demiş!
Ben gibi binlercesi, o ıslak karanlığın altında hayatta kalanlarımızı ulaşmaya çalışırken ne hissettiğimizi, o Bakan'ın da iliklerine kadar hissetmesini isterdim. Soğuktan titreyen bedenlerimizin yara bere içindeki yorgunluğunda "acaba hayattalar mı" diye merak ettiklerimize ulaşamamanın ızdırabını, o Bakan'ın tüm kalbiyle hissetmesini isterdim. O an yaşadığımız yalnızlığın, içimizde ölümden beter bir kalabalığı nasıl yarattığını anlasın isterdim.
Haklısınız,
...anlasa, özür dilerdi!
Anlasalar,
...bunu yaşayan bizlere ev eşyası sözü verip, ardından da o sözün sahipsizliğiyle baş başa bırakmazlardı.
Yok, anlamadılar!
Seslerin birbirine karışıp, sonra birdenbire sustuğu o anı da, o ana 'kader' diye teslim edilen bizleri de anlamadılar, ben de zaten helal etmedim.
HAKKIMI, HİÇ BİRİNE HELAL ETMEDİM!