Antakya Normale Döndü De Bizim Mi Haberimiz Yok?
Bir şehir ayağa kalkmış gibi gösterilebilir ama o şehirde yaşayan insanların hayatı hâlâ enkaz altında olabilir.
Antakya'da hayat normale dönmüş öyle mi?
Kusura bakmayın ama biz hâlâ o normal hayatı göremedik!
Aradan geçen zamana, yapılan açıklamalara, verilen sözlere ve ekranlarda gösterilen görüntülere rağmen Antakya'da yaşayan binlerce insan için hayat hâlâ bir mücadeleden ibaret.
Evet, bir şeyler yapılıyor. Binalar yükseliyor, konutlar teslim ediliyor, bazı bölgelerde çalışmalar sürüyor. Ancak bir şehrin ayağa kalkması yalnızca betonarme binaların yükselmesiyle mümkün değildir. Şehir dediğiniz; yolu, kaldırımı, altyapısı, ulaşımı, ticareti ve sosyal hayatıyla bir bütündür.
Peki, Antakya'da bunların hangisi tam anlamıyla yerine geldi?
Hâlâ konteynerlerde yaşam mücadelesi veren vatandaşlarımız var. İş yerleri konteynerlere sıkışmış esnafımız var. Ticaret deseniz neredeyse durmuş durumda. Esnaf siftah yapamadan kepenk kapatıyor. İnsanlar geçim derdine düşmüşken, bizlere normalleşmeden söz ediliyor.
Yollarımız hâlâ ayrı bir mesele!
Çukurlar, çamur, bozuk zeminler… Bir yağmur yağıyor, bazı bölgelerde hayat durma noktasına geliyor. Alt geçitler, sokaklar, caddeler suyla doluyor. Vatandaş yine kendi kaderine terk ediliyor.
Üstelik bu yolların bedelini sadece zaman kaybederek ödemiyoruz. Araçlarımızı sanayiye taşımak zorunda kalıyoruz. Ayda bir, iki kez tamirci kapısını çalan vatandaşın cebinden çıkan paranın hesabını kim verecek?
Bir de toplu ulaşım meselesi var.
Vatandaş hangi otobüse binecek? Hangi gelmeyen otobüsü bekleyecek? Ulaşımın yeterli olmadığı bir şehirde insanlardan günlük hayatlarını normal şekilde sürdürmelerini beklemek ne kadar gerçekçi?
DEFNE'DE İSE SORUNUN ADI DEĞİŞİYOR, AMA ÇİLESİ DEĞİŞMİYOR!
Defne'de yerel yönetimin vatandaşa verdiği cevap neredeyse aynı: "Önce altyapı bitsin, sonra yolları yapacağız."
Peki, vatandaş ne yapsın? Altyapı çalışmalarının ne zaman biteceğini mi beklesin? Her gün çukurda, çamurda mı yaşasın? Aracını mı parçalasın, evine ulaşmak için mi mücadele etsin?
Altyapı elbette önemli. Elbette kalıcı ve doğru bir çalışma yapılmalı. Ancak altyapı gerekçesi, belediyecilik hizmetlerinin sürekli ertelenmesinin bahanesi olamaz. Vatandaşın bugün yaşadığı sorunlara geçici de olsa çözüm üretmek de yerel yönetimin sorumluluğudur.
Kimse belediyelerden sihirli değnek beklemiyor. Ancak vatandaş hizmet bekliyor, çözüm bekliyor, muhatap bekliyor.
ARTIK GÖRÜNTÜ DEĞİL, GERÇEK HAYAT KONUŞULMALI!
Antakya'yı dışarıdan izleyenler yapılan binaları, açılan yolları, teslim edilen konutları görüyor olabilir. Ancak bu şehirde yaşayanlar her sabah çamura, çukura, ulaşım sorununa, ekonomik sıkıntıya uyanıyor.
Bir şehri normale döndürdük demek kolaydır. Peki, o şehirde yaşayan insanlara sordunuz mu?
Esnafına sordunuz mu? Sabah işine gitmek için otobüs bekleyen vatandaşına sordunuz mu? Yağmur yağdığında evine, iş yerine ulaşamayan insanına sordunuz mu?
Biz hâlâ normal hayata dönmedik!
Antakya'nın ihtiyacı yeni açıklamalar, pembe tablolar ve başarı hikâyeleri değil; gerçekçi bir takvim, koordineli çalışma ve vatandaşın hayatına dokunan hizmetlerdir.
Unutulmasın ki Antakya yalnızca yeniden inşa edilmeyi değil, yeniden yaşanabilir bir şehir olmayı bekliyor.
Biz enkazın altından çıktık ama hâlâ sorunların altında eziliyoruz.
Ve artık birilerinin çıkıp şu soruya cevap vermesi gerekiyor:
ANTAKYA NE ZAMAN GERÇEKTEN NORMALE DÖNECEK?